Foto's

Hopelijk lukt het om binnekort meer foto's te uploaden...

Dag 2 Wachten

De eerste echte dag in Suriname bestond vooral uit wachten. En wachten duurt lang. Met onze verhuurster hadden wij afgesproken dat zij langs zou komen om ’s ochtends een extra bed te brengen. Suzanne en ik hadden voor ons zelf afgesproken dat wij uiterlijk tot twaalf uur zouden gaan wachten. Het was toen een uur of 9 ’s ochtends. De verhuurster kwam ons tegen 11.00 uur vertellen dat het bed over een uur tot anderhalf uur gebracht zou worden. Het werd uiteindelijk half twee tot dat dan toch eindelijk ons bed kwam. Nadat het bed stond, konden we dan eindelijk richting het centrum van Paramaribo om fietsen te regelen.

Vanaf de wijk waar wij zitten is het nog een aardige tour om in het centrum te komen. Bijna nergens is bewegwijzering te vinden en ook bushaltes zijn amper aangegeven. In Suriname werkt het totaal anders. Je gaat aan de kant van een wat grotere weg net zo lang wachten totdat er een busje komt. Dan is het een kwestie van je hand opsteken en maar hopen dat ze stoppen en dat je mee kunt. In de busjes zelf zijn in het midden van het gangpad op klapbare stoeltjes dus als iemand die achterin zit eruit wil, moet iedereen die midden in zit eerst uit het busje voordat jij er uit kunt. Best grappig om zo te zien, maar het kost wel allemaal extra tijd. In het centrum aangekomen zijn we ondermeer langs de Waterkant gelopen, hebben we onze eerste blikken kunnen werpen op de Palmentuin, op de Drs. J.A. Wijdenbosch brug, Fort Zeelandia en op het onafhankelijkheidsplein. De fietsen hebben we nog niet, na bijna een uur bij Cardy (fietsenverhuur) gezeten te hebben, concludeerde de verhuurster dat het toch nog wel even zou duren voordat haar man zou komen en dat we morgen maar terug moeten komen. Dus straks gaan we opnieuw achter de fietsen aan.

Vlucht, eerste dag

Vliegveld Zanderij

Bomen, bomen en nog eens bomen dat is het eerste wat wij vanuit het vliegtuig te zien krijgen van Suriname. Niet veel later is de eerste bauxietweg met daaraan een paar kleine huisjes inzicht en kronkelt het eerste riviertje door het groene woud. Tussen al het groen verschijnt op een uur rijden (met de auto) vanaf Paramaribo vliegveld Johan Adolf Pengel, in de volksmond Zanderij genoemd. Een simpel vliegveld waar wel geteld één zichtbaar vliegtuig staat. Onze boeing 767-300ER, die de naam Prins Constantijn heeft meegekregen. De vliegreis van 9 uur en 15 minuten verliep zeer goed, af en toe een beetje turbulentie maar daar bleef het gelukkig ook bij. Het eten in het vliegtuig was prima. Het begon met een beker drinken gevolgd door onze eerste maaltijd – broodje kaas, cakeje, pakje drinken, toetje, zoutjes – en later nog een saucijzenbroodje, de nodige koffie- en theerondes en aan het eind onze warme maaltijd – pasta met weer een cakeje en drinken.

Bij aankomst op vliegveld Zanderij werden we eerst langs de douane geleid, haalden we onze tas en koffer van de enige bagageband en konden we nog verder de warmte in. 26 graden, voor Surinaamse begrippen een koude dag. Buiten het vliegveld stond het vol met Surinaamse mannen die ons wel even naar onze bestemming zouden brengen. Mannen die net zolang met je meelopen totdat echt duidelijk is dat jij toch echt al vervoer hebt.

Het busje van Le Baldew dat ons naar Paramaribo bracht, had airco. Lekker, maar bij vlagen toch echt te koel. De weg naar Paramaribo is geasfalteerd. Het is echter vreemd om te zien dat aan die weg totaal verschillende huizen staan. Het wisselt van een rieten hutje, naar krakkemikkige houten huisjes en voor de afwisseling een villa ertussen. En die zijn naar verhouding groot, heel groot. Wat verder heel opvallend is, is het enorme aanbod aan supermarktjes. Voor mijn gevoel is om de 300 meter wel een klein winkeltje te vinden. Het was trouwens nog wel eventjes zoeken naar ons appartementje. Het bleek niet aan de Via Bellalaan nr. 2 te zitten, maar aan de Aukalaan nr. 2. Ongeveer 100 meter verder. Bij aankomst werden we verwelkomt door andere studenten die boven ons wonen waarna vervolgens de verhuurster kwam om ons een kleine rondleiding te geven door de buurt. Het eerste geld is gepind, de eerste boodschappen gehaald, een plattegrond is gekocht en tot nu toe hebben we de warmte weten te doorstaan.

Uitzwaaifeestje II

Een bosje snoepjes, een van de vele snoeppakketten die ik heb gekregen. Deze is van eergisteren, maar ook gisteren tijdens mijn tweede uitzwaaifeestje voor de familie heb ik de nodige ´overlevingspakketten´ ontvangen. Waaronder een setje klompen met pindakaas, drop & Wilhelminapepermunt; een stapel tijdschriften; (zak)geld en twee poppetjes uit Guatemala die al mijn zorgen zullen wegnemen, een kleintje voor in mijn portemonnee en een grote voor onder mijn kussen. Zorgen hoef ik mij dus niet meer te maken en mocht ik ze toch krijgen dan zijn ze volgens de legende uit Guatemala de volgende morgen dus weer verdwenen :-)

Uitzwaaifeest

Gisteren was het zo ver, mijn eerste uitzwaaifeestje. Het was supergezellig en ik krijg sterk de indruk dat ze bang zijn dat ik ondervoed raak in Suriname, want ik heb hele kilo´s aan snoep meegekregen. Dat wordt de komende dagen flink door eten want het gaat nooit allemaal in mijn tas passen... Wat hoe dan ook mee gaat, is het boekje Maaike goes Suriname!!! dat ze voor mij in elkaar hebben gezet. Met lezen moet ik alleen nog wachten, dat mag pas als ik in het vliegtuig zit.
Vanavond komt mijn familie nog langs en dan is het echt aftellen.

De foto´s van gisteren en die ik allemaal nog ga maken, zijn in de rechterkolom te vinden. De link naar het webalbum is http://picasaweb.google.nl/maaike03/

Shoppen, Shoppen, Shoppen

Vandaag ben ik nogmaals met mijn moeder wezen shoppen voor Switi Sranang (Suriname). Want wat bleek, ik had de vorige keer toch nog niet alles... En zoals zo vaak als je gaat winkelen kom je met meer thuis dan de bedoeling was. Want die ene groene linnenbroek is toch wel erg handig en dat blousje staat er wel erg leuk bij, dat felgroene shirtje past ook nog wel in de tas (toch?) en een extra bikini is ook niet verkeerd...

Gaat misschien toch wel passen en meten en wegen worden...

De Harmonie

Dinsdagmiddag 14.15 uur, De Harmonie in Zwolle
"Zou het hem dan toch zijn?" vraag ik na ongeveer een kwartier wachten aan Suzanne. Toch maar eens vragen. Inderdaad de jongen die een paar tafeltjes verderop rustig zijn sigaretje zit te roken, blijkt Vejaas te zijn, onze persoonlijke Suriname-informant. Hij weet ons te vertellen dat ons Suriname-avontuur ons minstens vijf kilo gaat opleveren - dankzij de lekkere Surinaamse keuken, dat wij lek worden geprikt door de muggen, absoluut moeten gaan dansen, op moeten passen voor de mannen, maar vooral heel veel plezier zullen hebben. En over exact 13 dagen kan het grote avontuur beginnen.

En aan dat avontuur is een extra opdracht toegevoegd, schrijven voor PhotoQ.nl. Waar ik al eerder voor geschreven heb tijdens fotojournalistiek. De desbetreffende docent vroeg Suzanne & mij vandaag of wij het leuk vinden om vanuit Suriname berichten op het campusonderdeel te plaatsen. Jazeker! Dus straks ook informatie op het gebied van fotografie in Suriname op de site.